Keukenhulpjes

Kim en de pastamachine

8 Jaar geleden sprak ik mijn lieve schoonvader.

‘Kim, nu ik je toch spreek: heb jij misschien interesse in mijn pastamachine? Ik doe er niets meer mee…’

gloek. Blijven ademen Kim, blijven ademen, zo sprak ik mezelf toe.

Een pastamachine. Tja, díe had ik nog niet. Wij eten graag pasta. Ik maak graag pasta. Maar een pastamachine.. tjee.

Een droom

Natuurlijk, ik droom weleens. Als een soort Kim in Wonderland dans ik dan door mijn keuken. Een keuken die vele malen groter is dan mijn huidige keuken. Ik hak, ik snij, ik bak, ik grill en ik draai in die dromen meerdere keren aan een pastamachine.. tja.

Ik heb ook weleens gekeken naar een pastamachine hoor, daar niet van. Maar de moed zakte me altijd een beetje in de schoenen.. opzetstukje hier, mesje daar… voor ik dat alles verzameld heb zijn we jaren verder. Ik ben best rommelig, dus als ik dan opzetstuk X heb, dan ben ik de slinger van machine A allang kwijt.

‘Ik heb alles netjes bewaard in een box, zodat je niets kwijtraakt, je mag het zo hebben’

Ik kneep eens in mijn wangen, knipperde nog een keer met mijn ogen.. en ik ademde in en uit. Graag! stamelde ik.

En zo stond er dus een superdeluxe pastamachine, van alle gemakken voorzien, in de keuken.

Ik heb hem destijds voor het eerst gebruikt, wat een weldaad.. helemaal zen stond ik mijn tagliatelle te draaien en ik droomde weg. We waren zeven jaar verder, als Alice in Wonderland haalde ik mijn dochter van school. ‘Mam, gaan we verse pasta maken? Mag ik dan helpen?’ En dat mag. Daarna gaan we verse pesto maken. Vragen we opa en oma ook te eten…

Maar zover kwam het helaas niet. Want opa is 3 jaar geleden overleden. We missen hem nog heel vaak. De pastamachine staat ongebruikt in de kast. Nog helemaal compleet.

We hopen dat dat hele Corona gedoe snel voorbij is.. Dan kunnen we voor oma pasta maken.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.